Mostrando entradas con la etiqueta wislawa szymborska. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta wislawa szymborska. Mostrar todas las entradas

6 de junio de 2020

Wisława Szymborska, Sobre los que persiguen y los perseguidos (+1)




Fotografía de Jorg Karg


SOBRE LOS QUE PERSIGUEN Y LOS PERSEGUIDOS

El mundo está hecho de piedras.
Así que vivir una vida es apedrear.
La tierra nombrada con una palabra foránea.
El cielo apoyado en un aliento ajeno.
Las ventanas de la calle —ojos de roca—
se quedaron ciegas a los días y a las noches.
La calle —barranco de granito—
agita el duro retumbar de los pasos.
Ellos, empotrados en cerradas filas,
avanzan y sus blancas pupilas
murieron hace tiempo lejos de aquí.
Apuntan, y sus pupilas blancas
murieron para apuntar mejor.
La ley no prevé pupilas vivas en cuerpos con vida.

Cargaba a sus espaldas el peso de la muerte
el hermano con el rostro hundido en el cuello del abrigo.
Comprendió enseguida la oscuridad de la puerta,
el benévolo silencio de la escalera de caracol.
Vivió alerta: un terrón del espacio,
un fragmento de la barandilla, el aliento de la pared.
Había a veces un pedazo de cristal,
junto a él contaba los disparos pendientes.
O envolvía en un hilo de luz,
me pesa cada brasa hueca.
El tiempo estaba hecho de piedra,
pero lo que estaba en el fuego era la ciudad.

1947




B O N U S  T R A C K 



Fotografía de Jorg Karg




Hubo un tiempo en que conocíamos el mundo al dedillo:
era tan pequeño que cabía en el cuenco de unas manos,
tan simple que era posible describirlo con una sonrisa,
tan corriente como el eco de viejas verdades en una oración.
La historia llegó sin trompetas victoriosas:
nos arrojó tierra sucia a los ojos.
Nos esperaban lejanos caminos sin salida,
pozos envenenados, pan amargo.
Nuestro botín de guerra es el conocimiento del mundo:
es tan grande que cabe en el cuenco de unas manos,
tan complejo que es posible describirlo con una sonrisa,
tan extraño como el eco de viejas verdades en una oración.


1945




El libro inédito Canción negra recoge los poemas
que escribió para diarios y revistas durante la ocupación nazi
de Cracovia y la inmediata posguerra






Wisława Szymborska
(Kórnik, 1923 - Cracovia, Polonia, 2012)
PREMIO NOBEL DE LITERATURA 1996
de Canción negra, Nórdica Libros, 2020
Traducción de Abel Murcia y Katarzyna Moloniewicz
con ilustraciones de Kike de la Rubia
para leer las primeras páginas
+ en EL CULTURAL
+ en LIBRO EMMA GUNST




21 de agosto de 2019

Wisława Szymborska, Torturas


Obra de Giovana Medeiros


TORTURAS

Nada ha cambiado.
El cuerpo es doloroso,
necesita comer, respirar y dormir,
tiene piel fina y, debajo, sangre,
tiene buenas reservas de dientes y de uñas,
huesos quebradizos, articulaciones dúctiles.
Para las torturas todo se tiene en cuenta.

Nada ha cambiado.
El cuerpo tiembla como temblaba
antes y después de la fundación de Roma,
en el siglo veinte antes y después de Cristo,
las torturas son como fueron, aunque la tierra ha menguado
y diríase que todo sucede a la vuelta de la esquina.

Nada ha cambiado.
Salvo el número de habitantes por metro cuadrado,
a las viejas culpas se suman nuevas,
reales, imputadas, momentáneas y nulas,
pero el grito del cuerpo que las avala
era, es y será un grito de inocencia
según el baremo y escala seculares.
Nada ha cambiado.
Quizás los modales, las ceremonias y las danzas,
pero el gesto de brazos protegiendo una cabeza
sigue siendo el mismo.
El cuerpo se retuerce, forcejea para liberarse,
cae postrado, dobla las rodillas,
lividece, se hincha, babea y sangra.

Nada ha cambiado.
Salvo el curso de los ríos,
la línea de los bosques, costas, desiertos y glaciares.
Por esos parajes el alma yerra,
desaparece, vuelve, se acerca y se aleja,
ajena a sí misma e inasequible,
ora segura, ora insegura de su existencia,
mientras el cuerpo es, es y sigue siendo,
y no tiene donde cobijarse.


TORTURES

Nothing has changed.
The body is a reservoir of pain;
it has to eat and breathe the air, and sleep;
it has thin skin and the blood is just beneath it;
it has a good supply of teeth and fingernails;
its bones can be broken; its joints can be stretched.
In tortures, all of this is considered.

Nothing has changed.
The body still trembles as it trembled
before Rome was founded and after,
in the twentieth century before and after Christ.
Tortures are just what they were, only the earth has shrunk
and whatever goes on sounds as if it’s just a room away.

Nothing has changed.
Except there are more people,
and new offenses have sprung up beside the old ones–
real, make-believe, short-lived, and nonexistent.
But the cry with which the body answers for them
was, is, and will be a cry of innocence
in keeping with the age-old scale and pitch.

Nothing has changed.
Except perhaps the manners, ceremonies, dances.
The gesture of the hands shielding the head
has nonetheless remained the same.
The body writhes, jerks, and tugs,
falls to the ground when shoved, pulls up its knees,
bruises, swells, drools, and bleeds.

Nothing has changed.
Except the run of rivers,
the shapes of forests, shores, deserts, and glaciers.
The little soul roams among these landscapes,
disappears, returns, draws near, moves away,
evasive and a stranger to itself,
now sure, now uncertain of its own existence,
whereas the body is and is and is
and has nowhere to go.

Traducción al inglés de Stanislaw Baranczak y Clare Cavanagh


TORTURE

Nulla è cambiato.
Il corpo prova dolore,
deve mangiare e respirare e dormire,
ha la pelle sottile, e subito sotto – sangue,
ha una buona scorta di denti e di unghie,
le ossa fragili, le giunture stirabili.
Nelle torture di tutto ciò si tiene conto.

Nulla è cambiato.
Il corpo trema, come tremava 
prima e dopo la fondazione di Roma,
nel ventesimo secolo prima e dopo Cristo,
le torture c’erano e ci sono, solo la Terra è più piccola
e qualunque cosa accada, è come dietro la porta.

Nulla è cambiato.
C’è soltanto più gente,
alle vecchie colpe se ne sono aggiunte di nuove,
reali, fittizie, temporanee e inesistenti,
ma il grido con cui il corpo
ne risponderà, è
e sarà un grido di innocenza,
secondo un registro e una scala eterni.

Nulla è cambiato.
Tranne forse i modi, le cerimonie, le danze.
Il gesto delle mani che proteggono il capo
è rimasto però lo stesso,
il corpo si torce, si dimena e si divincola,
fiaccato cade, raggomitola le ginocchia,
illividisce, si gonfia, sbava e sanguina.

Nulla è cambiato.
Tranne il corso dei fiumi,
la linea dei boschi, del litorale, di deserti e ghiacciai.
Tra questi paesaggi l’anima vaga,
sparisce, ritorna, si avvicina, si allontana,
a se stessa estranea, inafferrabile,
ora certa, ora incerta della propria esistenza,
mentre il corpo c’è, e c’è, e c’è
e non trova riparo.

Traducción al italiano de Pietro Marchesani


TORTURAS

Nada mudou.
O corpo sente dor,
necessita comer, respirar e dormir,
tem a pele tenra e logo abaixo sangue,
tem uma boa reserva de unhas e dentes,
ossos frágeis, juntas alongáveis.
Nas torturas leva-se tudo isso em conta.

Nada mudou.
Treme o corpo como tremia
antes de se fundar Roma e depois de fundada,
no século XX antes e depois de Cristo,
as torturas são como eram, só a terra encolheu
e o que quer que se passe parece ser na porta ao lado.

Nada mudou.
Só chegou mais gente,
e às velhas culpas se juntaram novas,
reais, impostas, momentâneas, inexistentes,
mas o grito com que o corpo responde por elas
foi, é e será o grito da inocência
segundo escala e registro sempiternos.

Nada mudou.
Exceto talvez os modos, as cerimônias, as danças.
O gesto da mão protegendo o rosto,
esse permaneceu o mesmo.
O corpo se enrosca, se debate, se contorce,
cai se lhe falta o chão, encolhe as pernas,
fica roxo, incha, baba e sangra.

Nada mudou.
Além do curso dos rios,
do contorno das costas, matas, desertos e geleiras.
Entre essas paisagens a pequena alma passeia,
estranha a si própria, inatingível,
ora certa, ora incerta da sua existência,
enquanto o corpo é, é, é
e não tem para onde ir.


TORTURY

Nic się nie zmieniło. 
Ciało jest bolesne, 
jeść musi i oddychać powietrzem, i spać, 
ma cienką skórę, a tuż pod nią krew, 
ma spory zasób zębów i paznokci, 
kości jego łamliwe, stawy rozciągliwe. 
W torturach jest to wszystko brane pod uwagę.

Nic się nie zmieniło. 
Ciało drży, jak drżało 
przed założeniem Rzymu i po jego założeniu, 
w dwudziestym wieku przed i po Chrystusie, 
tortury są, jak były, zmalała tylko ziemia 
i cokolwiek się dzieje, to tak jak za ścianą.

Nic się nie zmieniło. 
Przybyło tylko ludzi,
obok starych przewinień zjawiły się nowe,
rzeczywiste, wmówione, chwilowe i żadne,
ale krzyk, jakim ciało za nie odpowiada,
był, jest i będzie krzykiem niewinności,
podług odwiecznej skali i rejestru.

Nic się nie zmieniło. 
Chyba tylko maniery, ceremonie, tańce.
Ruch rąk osłaniających głowę
pozostał jednak ten sam.
Ciało się wije, szarpie i wyrywa,
ścięte z nóg pada, podkurcza kolana,
sinieje, puchnie, ślini się i broczy.

Nic się nie zmieniło. 
Poza biegiem rzek,
linią lasów, wybrzeży, pustyń i lodowców.
Wśród tych pejzaży duszyczka się snuje,
znika, powraca, zbliża się, oddala,
sama dla siebie obca, nieuchwytna,
raz pewna, raz niepewna swojego istnienia,
podczas gdy ciało jest i jest i jest
i nie ma się gdzie podziać.

de Chwila, 2002



Wisława Szymborska
(Kórnik, Polonia, 1923-2012)
PREMIO NOBEL DE LITERATURA 1996
para leer MÁS

5 de septiembre de 2017

Wisława Szymborska, Hijos de la época


#DóndeEstáSantiagoMaldonado
Fotografía de SADO Colectivo Fotográfico



HIJOS DE LA ÉPOCA

Somos hijos de nuestra época
y nuestra época es política.

Todos tus, mis, nuestros, vuestros
problemas diurnos, y los nocturnos,
son problemas políticos.
Quieras o no,
tus genes tienen un pasado político,
tu piel un matiz político
y tus ojos una visión política.

Cuanto dices produce una resonancia,
cuanto callas implica una elocuencia
inevitablemente política.

Incluso al caminar por bosques y praderas
das pasos políticos
en terreno político.

Adquirir significado político
ni siquiera requiere ser humano.
Basta ser petróleo,
pienso compuesto o materia reciclada.

Los poemas apolíticos son también políticos,
y en lo alto resplandece la luna,
un cuerpo ya no lunar.
Ser o no ser, ésta es la cuestión.
¿Qué cuestión?, adivina corazón:
una cuestión política.

Traducción de Ana María Moix y Jerzy Wojciech Slawomirski 


DZIECI EPOKI

Jesteśmy dziećmi epoki,
epoka jest polityczna.

Wszystkie twoje, nasze, wasze
dzienne sprawy, nocne sprawy
to są sprawy polityczne.

Chcesz czy nie chcesz,
twoje geny mają przyszłość polityczną,
skóra odcień polityczny,
oczy aspekt polityczny.

O czym mówisz, ma rezonans,
o czym milczysz, ma wzmowę
tak czy owak polityczną.

Nawet idąc borem lasem
stawiasz kroki polityczne
na podłożu politycznym.

Wiersze apolityczne też są polityczne,
a w górze świeci księżyc,
obiekt już nie księżycowy.
Być albo nie być, oto jest pytanie.
Jakie pytanie, odpowiedz kochanie.
Pytanie polityczne.

Nie musisz nawet być istotą ludzką,
by zyskać na znaczeniu politycznym.
Wystarczy, żebyś był ropą naftową,
paszą treściwą czy surowcem wtórnym.
Albo I stołem obrad, o którego kształt
spierano się miesiącami
przy jakim pertraktować o życiu i śmierci,
okrągłym czy kwadratowym.

Tymczasem ginęli ludzie,
zdychały zwierzęta,
płonęły domy
i dziczały pola
jak w epokach zamierzchłych
i mniej politycznych.



CHILDREN OF THIS AGE

We are children of our age, 
it's a political age. 

All day long, all through the night, 
all affairs - yours, ours, theirs - 
are political affairs. 

Whether you like it or not, 
your genes have a political past, 
your skin, a political cast, 
your eyes, a political slant. 

Whatever you say reverberates, 
whatever you don't say speaks for itself. 
So either way you're talking politics. 

Even when you take to the woods, 
you're taking political steps 
on political grounds. 

A political poems are also political, 
and above us shines a moon 
no longer purely lunar. 
To be or not to be, that is the question. 
And though it troubles the digestion 
it's a question, as always, of politics. 

To acquire a political meaning 
you don't even have to be human. 
Raw material will do, 
or protein feed, or crude oil, 

or a conference table whose shape 
was quarreled over for months: 
Should we arbitrate life and death 
at a round table or a square one? 

Meanwhile, people perished, 
animals died, 
houses burned, 
and the fields ran wild 
just as in times immemorial 
and less political. 

Traducción al inglés de Stanislaw Baranczak & Clare Cavanagh




Wisława Szymborska
(Kórnik, Polonia, 1923-2012)
PREMIO NOBEL DE LITERATURA 1996
de Paisaje con grano de arena, Lumen, Barcelona, 1997
para leer MÁS

17 de octubre de 2016

Wisława Szymborska, Fin y principio



Fotografía de Rodney Smith,  Connecticut, 2004

FIN Y PRINCIPIO

Después de cada guerra
alguien tiene que limpiar.
No se van a ordenar solas las cosas,
digo yo.

Alguien debe echar los escombros
a la cuneta
para que puedan pasar
los carros llenos de cadáveres.

Alguien debe meterse
entre el barro, las cenizas,
los muelles de los sofás,
las astillas de cristal
y los trapos sangrientos.

Alguien tiene que arrastrar una viga
para apuntalar un muro,
alguien poner un vidrio en la ventana
y la puerta en sus goznes.

Eso de fotogénico tiene poco
y requiere años.
Todas las cámaras se han ido ya
a otra guerra.

A reconstruir puentes
y estaciones de nuevo.
Las mangas quedarán hechas jirones
de tanto arremangarse.

Alguien con la escoba en las manos
recordará todavía cómo fue.
Alguien escuchará
asintiendo con la cabeza en su sitio.
Pero a su alrededor
empezará a haber algunos
a quienes les aburra.

Todavía habrá quien a veces
encuentre entre hierbajos
argumentos mordidos por la herrumbre,
y los lleve al montón de la basura.

Aquellos que sabían
de qué iba aquí la cosa
tendrán que dejar su lugar
a los que saben poco.
Y menos que poco.
E incluso prácticamente nada.

En la hierba que cubra
causas y consecuencias
seguro que habrá alguien tumbado,
con una espiga entre los dientes,
mirando las nubes.


Koniec i początek

Po każdej wojnie
ktoś musi posprzątać.
Jaki taki porządek
sam się przecież nie zrobi.
Ktoś musi zepchnąć gruzy
na pobocza dróg,
żeby mogły przejechać
wozy pełne trupów.

Ktoś musi grzęznąć
w szlamie i popiele,
sprężynach kanap,
drzazgach szkła
i krwawych szmatach.

Ktoś musi przywlec belkę
do podparcia ściany,
ktoś oszklić okno
i osadzić drzwi na zawiasach.

Fotogeniczne to nie jest
i wymaga lat.
Wszystkie kamery wyjechały już
na inną wojnę.

Mosty trzeba z powrotem
i dworce na nowo.
W strzępach będą rękawy
od zakasywania.

Ktoś z miotłą w rękach
wspomina jeszcze jak było.
Ktoś słucha
przytakując nie urwaną głową
Ale już w ich pobliżu
zaczną kręcić się tacy,
których to będzie nudzić.

Ktoś czasem jeszcze
Wykopie spod krzaka
przeżarte rdzą argumenty
i poprzenosi je na stos odpadków.

Ci, co wiedzieli
o co tutaj szło,
muszą ustąpić miejsca tym,
co wiedzą mało.
I mniej niż mało.
I wreszcie tyle co nic.

W trawie, która porosła
przyczyny i skutki,
musi ktoś sobie leżeć
z kłosem w zębach
i gapić się na chmury.

THE END AND THE BEGINNING

After every war
someone has to clean up.
Things won't
straighten themselves up, after all.

Someone has to push the rubble
to the sides of the road,
so the corpse-laden wagons
can pass.

Someone has to get mired
in scum and ashes,
sofa springs,
splintered glass,
and bloody rags.

Someone must drag in a girder
to prop up a wall,
Someone must glaze a window,
rehang a door.

Photogenic it's not,
and takes years.
All the cameras have left
for another war.

Again we'll need bridges
and new railway stations.
Sleeves will go ragged
from rolling them up.

Someone, broom in hand,
still recalls how it was.
Someone listens
and nods with unsevered head.
Yet others milling about
already find it dull.

From behind the bush
sometimes someone still unearths
rust-eaten arguments
and carries them to the garbage pile.

Those who knew
what was going on here
must give way to
those who know little.
And less than little.
And finally as little as nothing.

In the grass which has overgrown
reasons and causes,
someone must be stretched out
blade of grass in his mouth
gazing at the clouds.

Traducción al inglés de Joanna Trezeciak 




Wisława Szymborska
(Kórnik, Polonia, 1923-2012)
de Fin y principio/Koniec i początek1993
Wydawnictwo Społeczny Instytut Wydawniczy Znak
Versión de Abel A. Murcia
para leer MÁS
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...